2006/Aug/05

วันนี้ไปงานcosplayมาที่จัดที่มาบุญครองอะ
แบบว่าจำชื่องานไม่ได้ ไม่ใช่สิ ต้องบอกว่าไม่รู้ชื่องานด้วยซ้ำอะ
เพราะจู่ๆนู๋นิวก็โทรมาชวนสายฟ้าแลบเลย
แบบว่าตอนนั้นกำลังอยู่บนรถเมล์อยู่ด้วยอะ
ก็ดีอ่าา
แบบว่าา ดีอะ ไม่ได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้มานานแล้ว เหอๆ
มานรู้สึกดีอะ ได้เจอนู๋นิวด้วย อ่อ เจอเหวอด้วย ก็ดีอะ เม้าท์ๆแป๊บนึง
แอบอิจฉานิว เพื่อนนิวนี่ประมาณ otakuเลยนะนั่น แอบLด้วย
พวกเดียวกะเราแท้ๆเ้ลย >[]<!!
แบบว่าทำไมมันได้เจอกะเพื่อนแบบนี้กันอะ
เค้าอยากมีเพื่อนแบบนี้บ้าง (แบบว่าบ้าพอๆกานอะ)
หลังจากที่แอบอิจฉาเมย์ไปแล้วรอบนึง เหอๆ
หรือว่าสวรรค์ลงโทษช้านเนี่ยที่ทรยศต่อความใฝ่ฝันของตัวเอง
เหอะๆ พูดแล้วเศร้าอะ เพราะความคิดนิดเดียวเองแท้ๆ
เฮ้อ~ ถ้าขออะไรสักอย่างได้เนี่ย เราขอเพื่อนแบบนั้นได้มั้ยอะ
ขอไม่มากอะ ขอสักคนก็ยังดี
แบบว่าเหงาอะ ยิ่งคนอยู่เยอะก็ยิ่งเหงา
ไม่กล้ากลับไปโรงเรียนเลยอะ
กลัวกลับไปแล้วจะมานั่งเครียดอีก
ก็รู้นะว่าไม่ควรเอามาเปรีบยเทียบกันอะ แต่ก็เผลอคิดทุกทีเลย
เฮ้อ~
(จบด้วยคำนี้อีกแล้วหรอ~)

อ่อ เมื่อวานเมทเพื่อนเอาDENSHA OTAKO ไปอ่านอะ
ผลปรากฎว่า...พอเค้าอ่านเสร็จ เค้าก็เดินมาห้องเรา
แล้ว...ก็กรี๊ดกานอยู่สองคนอ่าาา เ้หอๆ
ไม่าไหวแล้วอ่าา
รอเล่ม 3 เนี่ย
ออกวันที่ 11 นี้แล้ว อยากอ่านๆ

ไปดีกว่า เด๋วนี้รู้สึกจะอัพอารายไม่้ค่อยมีสาระเล้ย~


2006/Aug/03

แอบหลบมานั่งเล่นเนต หลังจากผ่านการสอบมา4วัน

แถมแอบอ่านการ์ตูนด้วย เหอๆ

แบบว่า เราก็เห็นนานแล้วนะ เรื่องนี้อะ แต่ก็ไม่กล้าหยิบ

แปลกมั้ยล่ะ ทั้งๆที่มันออกจาเป็นการ์ตูนผู้หญิง

เหอๆ แบบว่าไม่ค่อยได้อ่านแนวนี้เท่าไหร่อะ

มีหลายคนแนะนำอ่าว่าสนุก ก็เลยอยากลองอ่าน

เรื่องที่ว่าก็...CHAT รักหนุ่มรถไฟ (ไม่ชอบชื่อเรื่องอย่างรุนแรง แต่ก็ไม่รู้จาให้มันชื่อไรที่ดีกว่านี้อะ)

เราอ่านversionของบงกช วาดโดยอ.Daisuke Douke

แบบว่า...อ่านแรกๆก็ยังไม่เท่าไหร่

อ่านไปอ่านมา เกิดอาการเขินอ่า

แล้วตอนนั้นนั่งอ่านกะเพื่อน แล้วก็เมทเพื่อนอะ

เมทเพื่อนตกใจอ่า แบบว่า แกเป็นไรไปรึเปล่าเนี่ย

เหอๆ ก็นะ เราว่ามันสนุกอ่า ฮามากๆ

แอบโดนด้วย หุหุ ก็น้า ~ ค่อนข้างตรงกะชีวิตจริง

ว่างๆถ้าเงินยังเหลือจาซื้อver.NED มาอ่านบ้าง

เฮ้อ ~

เอาล่ะ จาไปอ่านหนังสือต่อแระ พรุ่งนี้เหลือสอบอีกวัน

2006/Jul/07

วันนี้ไปโรงเรียนมา คิดถึงมากมาย>_<
ไปแล้วไม่อยากจะกลับเลย

ช่วงนี้คุยกับปุ้ยทุกวันเลยอะ คุยจนเค้าคิดว่าคุยกะแฟน 55+
คิดถึงมากๆอะ แบบว่าจะหาใครคิดเหมือนเราเท่าแกไม่ได้อีกแล้ว

อ่อ ลืมๆ เมื่ออาทิตย์ที่แล้ววันเกิดนู๋เบล(ม.5)
อวยพรตรงนี้เลยแระกัน
...ก็แก่ขึ้นแล้วอะนะ ก็ควรจะคิดอะไรให้มันกว้างกว่าเดิม
คิดถึงตัวเองบ้าง พ่อแม่ น้อง อนาคตให้มากๆ
และของขวัญวันเกิดที่ดีที่สุดสำหรับแกก็คงมีอย่างเดียวอะ
....การเลิกคบกะแฟนคนปัจจุบันของแก คือ อะไรที่ดีอย่างยิ่ง...

วันนี้คุยกะแพน
แพน : หมู่นี้ขาดน้ำหว่ะ
เรา : น้ำตาหรือน้ำใจล่ะ
แพน: ขาดทั้ง2อย่างอ่ะ
เรา: !!!?!!
รู้สึกแพนเงียบๆไป แต่ก็รู้สึกว่าคุยบางเรื่องได้มากขึ้น
วันนี้แพนถามเรา 2 เรื่อง
Q1: ระหว่างคนที่เรารัก กับ คนที่รักเรา อยู่ด้วยแล้วมีความสุข จะเลือกใคร
เรา: ไม่เลือกสักคนอะ
แพน: แล้วถ้าต้องเลือกล่ะ
เรา: แล้วทำไมต้องเลือกอะ อยู่คนเดียวก็ได้นี่นา
แพน: เอาเป็นว่าต้องเลือกอ่ะ
เรา: ก็คงเลือกคนที่รักเรา จะดีกว่ามั้ง
แพน: แล้วไม่คิดว่าตัวเองเห็นแก่ตัวบ้างหรอ
เรา: เออ กำลังคิดอยู่เลยล่ะ แต่เป็นเรา เราก็ไม่เลือกสักคนอยู่ดีนั่นแหละ
เราจะเลือก คนที่เรารักและรักเราเท่านั้น ^-^

Q2: ถ้ารู้ว่าพรุ่งนี้ตัวเองต้องตาย จะทำไง เอาแบบเป็นขั้นตอนนะ
เรา: ถามเหมือนเราถามเพื่อนเลย...
ถ้าเป็นเราหรอ เราก็ทำตัวตามปกติอะ เพราะเราใช้ชีวิตเต็มที่ไปแล้วตอนที่อยู่มัธยม
และทุกวันนี้เราก็ทำทุกวันให้ดีที่สุดแล้วอะ เราก็เลยไม่มีอะไรอยากทำเป็นพิเศษ
แพน:..เงียบ...

ช่วงนี้คุยกะแพนได้หลายเรื่องขึ้น..
ตั้งแต่แพนเล่าเรื่องที่อ่านหนังสือเล่มนั้นให้ฟัง
บางเรื่องไม่กล้าพูดให้ปุ้ยฟัง ยังพูดให้แพนฟังเลย

เฮ้อ ~ บลอกเรากลายเป็นเรื่องแบบนี้ได้ไงเนี่ย!!
แต่เอาเหอะ ถือเป็นการปลดปล่อย
ช่วงนี้รู้สึกชีวิตมีระเบียบมากเกินไปอย่างบอกไม่ถูก

ชอบคำพูดนึงมากๆ อันนี้ปุ้ยเล่าให้ฟัง เพราะเราตั้งชื่อเอ็มว่า กบในกะลาไง
.."เราก็เปรียบเหมือนกบที่อยู่ในกะลา คิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่ แต่เราต่างจากกบอยู่หน่อยนึง
ก็ตรงที่กบมันยังร้องพอได้กลิ่นฝน แล้วเราล่ะ?!"..
อันนี้เป็คำพูดของเราเ้องนะ แบบว่า...เสริมๆมาจากที่ปุ้ยพูดอะ

อืม..
เมื่อก่อนอะ ..ปุ้ยกะบีจะชอบพูดกันว่า กลัวว่าอุดมการณ์ที่มีอยู่อะ มันจะหายไป
แต่ตอนนั้นนะ เราไม่เคยรู้สึกแบบนั้นเลย เรามั่นใจว่า ตราบใดที่วันนี้เรายังคิดแบบนั้นอยู่
พรุ่งนี้ของเราอะ ก็ยังไม่เปลี่ยนไป ..
แต่พอเราเข้ามหาวิทยาลัย เราพูดกับปุ้ยว่า.. เรากลัวอะ เรากลัวจะสูญเสียตัวเองไป
ตอนแรกปุ้ยบอกเราว่า..ไม่หรอก แต่สักพักปุ้ยก็บอกเราว่า..จริงๆแล้วก็ใช่อะ
เพราะรู้สึกว่าสังคมรอบข้างมันบีบเรามาก จริงๆ
แต่ที่เราต้องมาอยู่ในสังคมแบบนี้ก็เป็นเพราะว่าเรากลัวไม่ใช่หรอกหรอ
เฮ้อ~ รู้สึกว่าชีวิตมันไม่มีที่ไปยังไงไม่รู้อ่ะ
บางคนพูดว่า ใช้คำว่า อุดมการณ์อะ มันไม่สูงส่งเกินไปหรอกหรอ
เราว่าไม่นะ ความจริง มันก็คิอความคิดในอุดมคติอะ แล้วแต่ว่าเราจะเรียกว่าไง
แล้วทำไมล่ะ คนอย่างเรา จะใช้คำว่า อุดมการณ์บ้างเนี่ย ไม่ได้หรอ

หมู่นี้ถามตัวเองบ่อยๆ.... นี่เราเดินมาถูกทางแล้วหรอ?
เราไม่รู้สึกตื่นเต้นอะไรเลยอะ อาจเป็นเพราะอยู่สาธิตมาก่อนหรอ เลยชินกับระบบ
ไม่รู้ดิ รู้สึกว่า แต่ละวันๆ เราจะกลายเป็นคนไร้ความรู้สึกไปเรื่อยๆ

ช่างเหอะ
ชีวิตมันจะอะไรกันหนักหนาเนี่ยเหอะ o_O!?!
เราใช้ชีวิตเต็มที่แล้ว ถือว่าสำเร็จไปหนึ่งอย่าง
ความสำเร็จอีกหนึ่งอย่าง เราจะทำสำเร็จมั้ย ? ในเมื่อเราไๆม่แน่ใจว่าเดินมาถูกทางรึเปล่า
แต่ว่า เราก็ไม่รุ้จะเดินไปทางไหนนะถ้าไม่ใช่ทางนี้
แล้วมันอะไรกันเนี่ย ทำไมถึงมีทางให้เดินแค่นี้ล่ะ
...

เฮ้อ~ ไปดีกว่า..






tryp[red+blood]
View full profile