" พลเมือง = เมืองที่ขับเคลื่อนด้วยกำลังของประชาชน"
คำพูดนี้เราเคยได้ยินจากปากของอาจารย์ท่านหนึ่งที่โรงเรียน
คงเป็นอาจารย์คนที่หลายๆคนคงคิดไม่ถึง
เป็นคำพูดที่น่าคิดมากๆ เพราะเราเป็นพลเมืองคนหนึ่งของประเทศ
แล้วเรามีกำลัง เพียงพอเพื่อรับใช้ประเทศนี้แล้วรึยัง
หรือ เรายังเพียงแค่คิดเห็นแก่ตัวไปวันๆเท่านั้นเอง
เห็นแก่ตัว...บางคนอาจไม่คิดเลยด้วยซ้ำว่าบางทีเราเห็นแก่ตัว
บางอย่าเราคิดและทำเพื่อตนเอง เพื่อ..ตนเอง นั่นแหละเห็นแก่ตัว
เราเคยคิดกันบ้างมั้ยว่า เราคือ กำลังของชาติ ที่จะชับเคลื่อนประเทศนี้กันต่อไป
หรือเรา เพียงแค่คิดว่า...ขอให้แอดมิชชั่นติดทีเถอะ!

รู้มั้ยว่าทำไมญี่ปุ่น ประเทศที่เป็นเกาะ ทรัพยากรก็ไม่ได้อุดมสมบูรณ์ถึงเจริญกว่าประเทศไทย
ผู้ไม่เคยตกเป็นเอกราชของใคร และยังเป็นถิ่นที่มีทรัพย์ในดิน สินในน้ำอยู่อย่างอุดมสมบูรณ์

อาจารย์ท่านหนึ่งเคยพูดในคาบสังคมว่า "บางทีนี่อาจเป็นเพราะ การที่เราไม่เคยสูญเสีย
เพราะบางที่การที่เราสูญเสียก็จะทำให้เราเห็นคุณค่าของสิ่งนั้น"

ญี่ปุ่นเคยอยู่ภายใต้การปกครองของสหรัฐฯ ในช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2
แต่กลับทำให้ญี่ปุ่นกลายเป็นประเทศที่พัฒนาอุตสาหกรรมและเศรษฐกิจที่เจริญรุ่งเรือง

พลเมืองของญี่ปุ่น มีความกระตือรือร้นและอดออม
ลักษณะของพลเมืองญี่ปุ่น
1.ขยัน
2. กระตือรือร้นในการแสวงหาความรู้ ทำให้สามารถขยายความรู้และเทคโนโลยีออกเป็นฐานของสังคม
3. ยอมรับการจัดการและบริหารของรัฐซึ่งมีความใกล้ชิดกับประชาชน ให้ความสำคัญกับชุมชน
นอกจากนี้ มรดกทางสังคมที่คนญี่ปุ่นรุ่นต่อรุ่นได้สืบต่อกันมา นั่นก็คือ จิตสำนึกทางประวัติศาสตร์ คือ มีการรับรู้
ความเป็นคนญี่ปุ่นที่มีความขยัน กระตือรือร้น และอนุรักษ์สัญลักษณ์ที่แสดงถึงความเป็นคนญี่ปุ่น

ถ้าเราลองพลิกธนบัตร 500 บาทดู
เราจะเห็นพระราชดำรัสของพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว
.."การงานสิ่งใดของเขาที่ดี ควรจะเรียนร่ำเอาไว้ ก็เอาอย่างเขา แต่อย่าให้นับถือเลื่อมใสไปเลยทีเดียว"..
เพราะการนับถือเลื่อมใส หรือถ้าพูดง่ายๆ ก็คือ การรับเอาอย่างต่างประเทศ มาอย่างขาดสติ เห็นว่าเป็นของฝรั่ง
ไม่ได้ดูว่าอันไหนดี อันไหนไม่ดี แต่รับมาซะหมด การรับวัฒนธรรมหรือแบบอย่างจากคนอื่นมาก็ควรรับอย่างมีสติ
อย่างไหนดีรับมา อย่างไหนที่เขาทำแล้วไม่ดีก็ควรนำมาดัดแปลง ไม่ใช่หลับหูหลับตารับมาซะทั้งหมด(อย่างการศึกษาบ้านเรา)
อย่างนี้เราก็ถือว่าเป็นอาณานิคมเขา เราอาจไม่ได้เสียประเทศ เสียดินแดน แต่เราเป็นทาสวัฒนธรรม
เราเป็นทาสความคิดของต่างชาติเขา เพราะเราขาดจิตสำนึกในความเป็นไทย
จิตสำนึกในการเป็นคนไทย ไม่ใช่เพียงแค่การรำไทย แต่งชุดไทย ใช้ผ้าไหมไทย กินอาหารไทย อย่างนี้ใครก็ทำได้
ไม่ว่าจะเป็นใคร แต่จิตสำนึกความเป็นไทย คือความคิดอ่านของเรา จริงอยู่คนไทยรักสบาย รักสบายเพราะอะไร
เพราะคนไทยมีที่ดินอุดมสมบูรณ์ ในน้ำมีปลา ในนามีข้าว นอกจากนี้ เรายังมีน้ำใจ เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ เคารพ
อ่อนน้อมต่อผู้อาวุโส เรามีขนบธรรมเนียมประเพณีที่สืบทอดมา ที่สืบเนื่องมาจากความเปลี่ยนแปลง
ลมฟ้าอากาศ ภูมิประเทศของบ้านเรา เราจึงควรมีจิตสำนึกในความเป็นไทย อะไรดีๆก็ควรรักษาไว้
อะไรไม่ดีก็ปรับปรุงเปลี่ยนแปลงซะ

ว่ากันต่อ เรื่องพลเมือง
พลเมือง หมายถึง มิติการรับรู้ตนเองที่มีความสัมพันธ์กับรัฐ
active citizen (พลเมืองที่มีความกระตือรือร้น) คือ พลเมืองที่ต่อรองกับรัฐ เพื่อรักษาสิทธิของตนเอง

จาก ความฝันเรื่องที่ 5 ของกุนเชอร์ ไอซ์ (พระเทพฯ เป็นผู้แปลมาจากฉบับภาษาฝรั่งเศส) กล่าวไว้ว่า
"..ไม่นะ อย่านอน ขณะที่ผู้จัดระเบียบโลกกำลังทำงานกันใหญ่ จงอย่าไว้ใจในอำนาจของพวกเขา
อำนาจที่พวกเขาอ้างว่าต้องหามาเพื่อพวกเธอ!"

"จงเฝ้าระวัง อย่าให้หัวใจว่างเปล่า
ในเมื่อความว่างเปล่าของหัวใจของพวกเธอเป็นสิ่งที่เขาต้องการ
จงทำสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์
จงร้องเพลงที่คนไม่ได้หวังจากปากเธอ
จงเป็นคนที่ไม่ยอมอะไรง่ายๆ
จงเป็นทราย อย่าเป็นน้ำมันหล่อลื่นกลไกของโลก"

กลุ่มผลประโยชน์ คือ การมีส่วนร่วมทางการเมืองของประชาชน
การชุมนุมก็คือ กลุ่มผลประโยชน์อย่างหนึ่ง
คือ การมีส่วนร่วมในประชาธิปไตย